بعضی وقتها که می بازی ، می بری و بعضی وقتها که می بری ، می بازی.

سر نخي از سوراخ ذهنم بيرون افتاده است. با كنجكاوي آنرا در دست مي گيرم. به نظر محكم مي آيد. شايد بهتر است بگويم طناب است. آرام به سمت خودم مي كشم. نه ، محكم است و تكان نمي خورد. بايد آن سرش به چيز استواري بند باشد. طناب را بدور دستم مي پيچم و اينبار همزمان با كشيدن آن ، وزن خود را نيز با زور بازو همراه مي كنم ، دندانهايم را بر روي هم فشار مي دهم ، رنگ صورتم قرمز مي شود ولي نه ، باز هم تكان نمي خورد. پس از اين تلاش مذبوحانه! ، يكدفعه زورم را از روي طناب بر مي دارم. پيش خودم فكر مي كنم كه اين ديگر چيست. توي ذهن من كه چيز محكمي وجود ندارد. پس اين طناب به كجا بند است؟! ناگهان طناب به سمت داخل كشيده مي شود و مرا هم بدنبال خود مي كشاند. فريادي مي زنم و به درون ذهنم پرتاب مي شوم. از ميان دريا و بيابان و جنگل ، تخته پاره و خرابه و زباله و ... كشيده مي شوم بدون آنكه بتوانم دستم را از طنابي كه بدور آن پيچيده شده ، باز كنم. سرم را بلند مي كنم و سر ديگر طناب را مي بينم. آويزان است و به دست باد به اين سو و آن سو كشيده مي شود.!

گفتم باید عاشق او شوم ... ولی نتوانستم.

گفتم نباید عاشق او شوم ... ولی نتوانستم.

کی به این عشق دستور می دهد؟!

راز کم حرف بودنم را با استفاده از یک آینه کشف کردم.

کاشف به عمل آمد که گوشم بزرگتر از زبانم است !

حالا دوتا بودن گوشهایم بماند !

اومده بودیم که جواب بگیریم ، زهی خیال باطل! ، هم سوالاتم بیشتر شد هم تردیدهام چند برابر.

از همه دوستانی که سر می زنن ممنونم ، اگر چه خودم آپ نمی کنم ولی به همه سر می زنم.

هر کس از دریچه چشم خود به زندگی می نگرد و هر کس آنرا به رنگی می بیند. یکی آنرا عذابی سخت می یابد و دیگری از آن لذت وافر می برد. یکی آنرا راهی بسوی ابدیت و دیگری تصادف چرخ هستی ، که منجر به نابودی می شود ، می داند. بعضی ها چنان به آن چسبیده اند که حاضرند همه چیز خود را برای جدا نشدن از آن فدا کنند و بعضی ها آرزوی مردن که هیچ ، می گویند ای کاش هرگز به دنیا نیامده بودند. کسانی می گویند که در دنیا باید لذت برد و خوش بود و کسانی می گویند که باید به حال خود گریه کرد.

همه درست می گویند ، زندگی تمام اینهاست. زندگی همانیست که در ذهن خود می پرورانی. زندگی تو جلوه بیرونی تفکر توست.

خسته از حرفهای قشنگ....

خسته از دنیای دو رنگ....

بدنبال پای طاووس می گردم.

دندانی را که ظاهر آن سالم است ولی از درون پوسیده است ، چکار باید کرد؟

ساحل را می بینی و از شوق رسیدن پر و بال می گشایی. با آغوش گشاده می خواهی هر چه زودتر به ساحل برسی ؛ ولی ناگهان سرت به سنگ می خورد ، به صخره ای استوار. حال می فهمی که به امید چیزی که سرابی بیش نبوده ، دریای آب را رها کرده ای. چاره ای نیست جز آنکه با دلی غمگین و سری شکسته به آغوش دایه ات پناه بری که همیشه با مهربانی تو را پذیراست.

آدمیان را به قضاوت می نشینی و حکم خدایی می دهی ... این یکی خوب است ... آن یکی بد است ... انگار که مسلط به زمین و زمانی ؛ و یکدفعه می بینی که چه خوب بوده است آنی که تو بد می پنداشتی و چه ابلیس خبیثی بوده آنکس که در نظرت فرشته ای پاک بوده. لحظه ای خود را ببین که لهیب آتش خشمت چگونه به آسمان می رود وقتیکه قضاوت غلط دیگران را درباره خود می شنوی.

کسی را می شناسم که خیلی پولدار است. اگر چه دوست دارم مانند او پولدار باشم ولی دوست ندارم که ثروت خود را از سفره دیگران جمع کنم.

کسی را می شناسم که زنی زیبا دارد. دوست دارم زن زیبا داشته باشم ولی دوست ندارم او را با دروغ و فریب بدست آورم.

کسی را می شناسم که همه از او حساب می برند. دوست دارم دیگران از من حساب ببرند ولی دوست ندارم که پشت سرم به من دشنام دهند.

خواستم بگویم که این مشک دیگر آب نمی دهد ؛ که از این سبو ، دیگر بجز هوا چیزی برون نمی تراود. خواستم بگویم که مشک را در دریا اندازید ، سبو را درون چشمه ای جوشان بگذارید ؛ ولی دیدم مشک همیشه مشک است ، فقط کافیست یکی آنرا پر کند و سبو همیشه آب می دهد اگر گاهگاهی تکه ابری از بالای آن رد شود. دیدم که همه جا پر است از چشمه ، پر از رود و دریا. دیدم که آب موج می زند بر تپه های خشک ، دیدم که سبو ها چشمه های سیارند. و البته دیدم که سبویی کهنه بودن در بیابانی خشک بسیار بهتر است از دریایی بودن در کنار اقیانوس.

افسوس از آن جوانی ، که تا زدست نرود ، قدرش ندانی.